Home
Onze veestapel
Gedichten
Media
PSP

 

 

David en Lisa

 

De huisarts kwam langzaam naar beneden

Ambulance personeel zelfs aangedaan

Ze hadden voor haar zo hard gestreden

Maar ze was ondanks dat toch heen gegaan

 

Een zware hersenbloeding was geconstateerd

ze heeft geen schijn van kans gehad

Nog voor haar veertigste ging het verkeerd

Ze riep mijn naam nog, toen ik haar in mijn armen had

 

De aanwezigen wisten al van haar dood

Toen riep ik de kleine Isabelle

Lieverd kom eens bij pappa hier op schoot

Ik moet je een verhaal vertellen

 

“Die film van David de Kabouter die jij zo zielig vindt

Dat hij met Lisa van alle vrienden afscheid nam”

De paniek schiet in de ogen van mijn kleine kind

“en dat hij over de bergtop ging, en nooit meer terug kwam”

 

“Net als Opa?” vroeg ze rakend in paniek

Waarvan ze niet zo lang geleden afscheid had genomen

“Mamma gilde zo, want ze was heel erg ziek”

Dat was waarom de ambulace was gekomen

 

Ik verzamelde toen al mijn moed

Daar rolde weer een traan

“Mamma heeft ons allen gegroet

En is naar David en Lisa gegaan”

 

Het hartverscheurende “nee, mamma nee”

Gilt immer nog in mijn oren

Draag die gil al 17 jaar mee

Kan hem nu wéér (niet) horen

 

Mijn dochter is inmiddels vrouw

En samen delen we soms nog ons verdriet

Hoor nog iedere week “ik hou van jou”

Van die slimme, dappere lieve griet

 

Het leven is uiteindelijk doorgegaan

Ben met een lieve warme vrouw hertrouwd

Heeft al die tijd ook naast me gestaan

Wetende dat ik nog steeds van beiden houd

 

Het leven heeft zijn bittere pillen

En soms moet de beker tot de bodem leeg

Droom van het grote, maar geniet van het kleine

Het is wat mij er boven kreeeg