De Schreeuw

 

Als ik nu weer mijn ogen sluit

En de tranen in mijn ogen wellen

Ben ik weer 15 jaren terug

Die gil, die blijft mij kwellen.

 

Je was zeven toen je mamma verloor

Ineens, je kon het niet geloven

Hoe kon dat onschuldige leventje toen

Jou van je mams beroven

 

Het bleek tot op de dag vandaag

Het moeilijkste in heel mijn leven

Jou te vertellen wat was gebeurd

Wat het lot ons had gegeven

 

Ik nam je op mijn schoot en zei

Dat mamma was heengegaan

Toen galmde de afgrijsĺlijke gil

Die nooit meer weg zou gaan

 

We hebben samen zitten brullen

Onmacht, die verschrikkelijke pijn

Toen nog niet eens beseffend

Wat het leven zonder haar zou zijn

 

Nu zit ik hier, 15 jaren later

Met tranen langs mijn wang

Ons leven ging weer verder

De pijn was hard en lang

 

Met een glimlach denk ik soms aan haar terug

Bij iedere stap van haar kleine meid

Alleen de echo van die ene schreeuw

Die raak ik nˇˇit meer kwijt.

 

 

 

 

Home
Onze veestapel
Gedichten
Media
PSP